Weihnachte

Us de Wikipedia

Hee di Sigg_is_op Bönnsch
(Sigge op Bönnsch)
unn jeshrivve wii_mer_t_shprish
(mieh Sigge jeshrivve wii_mer_t_shprish)


Weihnachte fiere de Christe de Jeburt vom Jesus von Nazaret, en dämm se de Messias d'r Sonn vom Herrjott sen. Et eß noh Ostere un Pingste et wichtichste Fess vom Johr. En d'r Wesskirch mem Gregorianische Kalender wierd et am 25. Dezember, en d'r Osskirch mem Julianische Kalender am 7. Januar jefiert.

Weil Weihnachte en d'r Kirch e Huhfess eß, fängk et met e_ner Waach medden en d'r Naach, d'r Chrismett, aan. En Kölle wierd dat besonders fesslich jemaat: Kuurt vür Zwölef fängk d'r Decke Pitter vom Dom aan ze lügge, un all Kirchejlocke von d'r Stadt stimme noh un noh en singe Klang en.

Fass met Weihnachte verbunge eß d'r Helichowend aan dämm me met d'r Famellisch öm d'r Chrisboom met_e_nem Krippsche setz, sich beschenk un joot eiße un drinke deet.

En d'r Kirch, em Radio, em Fernsehe un och Zehuus wierd de Weihnachtsjescheech vürjedraare:


[Ändere] Et Weihnachtsevangelium (Lukas 2, 1-20) Latein/Bönnsch

De Jeburt vom Jesus Christus

(1) Domols, en dänne Daare, doh erleet de Kaiser Aujustus eh Jesetz, dat se de jannze Welt opschriewe un zälle sollte.
(2) Et wor et ierschte mol dat se jezällt hann un wor zo dä Zick, als Quirinus de Överste von Syrien wor.
(3) All jingen se hin, sich opschriewe ze losse, jeder in sing Stadt.
(4/5) Och Joseph trock met Maria, singem Mädche, dat in Ömständ wor, von Nazareth in Galiläa erob noh Judäa, en die Stadt vom Könning David, noh Bethlehem, öm sich doh endraare ze losse.
Se mooten dohin, weil de Joseph von doh eß; us dämm Huus un d'r Famellisch vom Könning David.
(6) Als se äwer in Bethlehem aanjekomme woore, passerde et, dat die Daach von de Ömständ ze end jinge. Maria kräät ihr Kind. Dat Kind wor eh ne Jung un et ierschte Kind, dat se ze Welt jebraach hat.
(7) Se däät em Windele öm un laat en in en Vooderkripp, weil se en eh ne Härbersch keene Platz jefunge hatte.

(8) Un en dä säleven Jäjend wore Hirte om Feld, die heelten Naachwaach bei ihre Schööf.
(9) Doh troot eh ne Engel vom Herrjott zo inne, dat inne de janze Praach vom Herrjott im Jesech jeschrewe stont. Se woore ersch bang,
(10) äwe dä Engel saat zo inne: Sed net Bang! Denn ich bränge üsch en jruße Freud von der all Lück jet hann solle.
(11) Denn hück eß üsch in der Stadt vom Könning David de Heiland jeboore, de Messias, uuse Herr.
(12) Dat sollt'r als Zeiche hann: Ihr weerd eh Kind finge, dat en Windele jeweckelt en eh ne Vooderkripp litt.
(13) Un op eemol woren bei dämm Engel noch janz veel andere Engel, su vell dat me se net zälle konnt. Die dääten de Herrjott lobe un sprooche:
(14) IIhr soll em Herrjott em Hemmel sen, un die Minsche op d'r Äärd, die jooden Willens sen, solle Vridde hann.

(15) Un als die Engel widde von inne zeröck in de Hemmel jejange woore, saaten de Hirte zo sich: „Loot uns noh Bethlehem jonn un luure wat de Herrjott uns opjedraare hätt.“
(16) Se maaten sich iilich op de Wääsch un fungen Maria un Joseph un et Kind, dat en eh ne Vooderkripp looch.
(17) Als se et äwer jesen hatte, saaten se alle Lück dat, wat me inne von dämm Kind jesaat hat.
(18) Un all die et jehuurd hatte, hann sich jewondert wat die Hirte verzohlte.
(19) Maria äwe hätt all die Wöörd in ihrem Hätz bewaart.

(20) Die Hirte jinge zeröck un sunge em Herrjott eh Leed, für all dat, wat se jehüürdt un jesenn hatte, su wie et inne jesaat wudde wor.

De Dijaläkte un wi mer t bochshtabbėerre kann
Bönnsch :  Weihnachte, Chrisnaach, Chrisdaach, Chrisdääch
Dütsch :  Weihnachten
Dütsch :  Christfest
Dremmener Platt :  Kreesmes, Kreesdaach, Kreesnǫǫch
Kölsch (Rheinische Dokumenta) :  Wäinaach, Kresfäs, Kresdaach, Kresǫvend, Kreßnaach
Kölsch (Ripoarėsch Töhn) :  Wëijnaach, Kreßfëß, Kreßdaach, Kreßoovend, Kreßnaach
Kölsch (Wrede) :  Weihnaach, Kreßfeß, Kreßdaach, Kreßovend, Kreßnaach
Krieevelsch (Shprooch) :  Chressmes, Kressdaag, Chrieeßdag
Nederlands :  kerstmis
Rhinberkse Platt :  Wainachte̩, Kärsme̩s, Karsmäs




Die Sigg hee stamp us „http://ksh.wikipedia.org/wiki/Weihnachte“.
Metmaacher Werkzüch